من دیگر سبز نیستم.
هر روز که میگذرد، من از بچه ها ی سبز دورتر میشوم.
جنبش سبز این روز ها من را به یاد تند رو ها ی دست راست میندازد تا مخالفان آنها. یاد همان هایی میاندازد که از افکار بسته ی شان به تنگ آمده ایم. یاد همان هایی که دوست منتقد شان را آنی دشمن هزار ساله میپندارند. یاد آن هایی که هر انسان متفاوتی را اجنبی و کافر و جهنمی میدانند. یاد همان هایی که دهانمان را بوییدند, دست ها یمان را جدا کردند، آزادیمان را حرام کردند.
بچه ها ی سبز نمیداند که این روز ها حرف هایشان با دشمنشان یکیست.
من از امروز سبز نیستم.
چون این روز ها دیگر حرف بچه ها ی سبز را نمیفهمم. امروز نوبت علیرضا افتخاری بود.
مزدور، وابسته، خائن؛ زنگ نا خوشایندی در گوشم میزنند که کلام همان هایی که آزادی را از ما گرفته اند میزد.
آن سبزی که من میخواستم سبزی بود که در سایه ی آن علیرضا افتخاری هر حرفی که میخواست میزد. دست هر کس را که میخواست میبوسید، هر ترانه ای که میخواست میخواند. بی آنکه جواب پس دهد.
چه کسی گفته که نظرش باید به کام ما خوش آید؟ چه کسی گفته اگر با ما نیست پس دشمن ماست؟ چه کسی گفته با هر عمل باید در پی به دست آوردن دل ما باشد؟
گویا دوستان سبزم معنی "آزادی" که دنبالش هستند را نمیدانند. انگار مثل دشمنشان تحمل مخالفان را ندارند. انگار همین کج فهمی "آزادی" است که هر جنبشی را برای رسیدن به آزادی در کشورمان بی سرانجام گذاشته.
من از امروز سبز نیستم.
امروز بچه ها ی سبز به جرم اعتقاد سیاسی هموطن هنرمند مان از ترانه های او ایراد میگیرند!
هنوز یک هفته از فحاشی بعضی نمایندگان مجلس به استاد شجریان نمیگذرد. نمایندگانی که ابلهانه از "صدای" او ایراد گرفته بودند. حالا امروز نوبت سبز هاست و علیرضا افتخاری. نمیدانم اینجا چه فرقی میان سبز ها و نمایندگان اصول گراست؟
اختلاف اعتقاد من و دوستان سبز با علیرضا افتخاری فاحش است. طرفداری از دولت از نظر من ناشی از نادانی است. اما باید بدانیم که هر شخص حق انتخاب دارد، ۷۰ میلیون آدم یک جور فکر نمیکنند، یک روزنامه را نمیخانند، یک شکل نمی بینند. دیروز حسین رضا زاده گفته بود که "او مثل همه یک رای داشته و حق داشته از یکی از کاندیدا ها طرفداری کند". متاسفم که امروز سخن او منطقی تر از فحاشی بچه های سبز به نظرم میرسد.
دیروز علیرضا عصار، بعد حسن خمینی، بعد علیرضا افتخاری، ...
دوستان سبزم، من دیگر سبز نیستم.
هر روز که میگذرد، من از بچه ها ی سبز دورتر میشوم.
جنبش سبز این روز ها من را به یاد تند رو ها ی دست راست میندازد تا مخالفان آنها. یاد همان هایی میاندازد که از افکار بسته ی شان به تنگ آمده ایم. یاد همان هایی که دوست منتقد شان را آنی دشمن هزار ساله میپندارند. یاد آن هایی که هر انسان متفاوتی را اجنبی و کافر و جهنمی میدانند. یاد همان هایی که دهانمان را بوییدند, دست ها یمان را جدا کردند، آزادیمان را حرام کردند.
بچه ها ی سبز نمیداند که این روز ها حرف هایشان با دشمنشان یکیست.
من از امروز سبز نیستم.
چون این روز ها دیگر حرف بچه ها ی سبز را نمیفهمم. امروز نوبت علیرضا افتخاری بود.
مزدور، وابسته، خائن؛ زنگ نا خوشایندی در گوشم میزنند که کلام همان هایی که آزادی را از ما گرفته اند میزد.
آن سبزی که من میخواستم سبزی بود که در سایه ی آن علیرضا افتخاری هر حرفی که میخواست میزد. دست هر کس را که میخواست میبوسید، هر ترانه ای که میخواست میخواند. بی آنکه جواب پس دهد.
چه کسی گفته که نظرش باید به کام ما خوش آید؟ چه کسی گفته اگر با ما نیست پس دشمن ماست؟ چه کسی گفته با هر عمل باید در پی به دست آوردن دل ما باشد؟
گویا دوستان سبزم معنی "آزادی" که دنبالش هستند را نمیدانند. انگار مثل دشمنشان تحمل مخالفان را ندارند. انگار همین کج فهمی "آزادی" است که هر جنبشی را برای رسیدن به آزادی در کشورمان بی سرانجام گذاشته.
من از امروز سبز نیستم.
امروز بچه ها ی سبز به جرم اعتقاد سیاسی هموطن هنرمند مان از ترانه های او ایراد میگیرند!
هنوز یک هفته از فحاشی بعضی نمایندگان مجلس به استاد شجریان نمیگذرد. نمایندگانی که ابلهانه از "صدای" او ایراد گرفته بودند. حالا امروز نوبت سبز هاست و علیرضا افتخاری. نمیدانم اینجا چه فرقی میان سبز ها و نمایندگان اصول گراست؟
اختلاف اعتقاد من و دوستان سبز با علیرضا افتخاری فاحش است. طرفداری از دولت از نظر من ناشی از نادانی است. اما باید بدانیم که هر شخص حق انتخاب دارد، ۷۰ میلیون آدم یک جور فکر نمیکنند، یک روزنامه را نمیخانند، یک شکل نمی بینند. دیروز حسین رضا زاده گفته بود که "او مثل همه یک رای داشته و حق داشته از یکی از کاندیدا ها طرفداری کند". متاسفم که امروز سخن او منطقی تر از فحاشی بچه های سبز به نظرم میرسد.
دیروز علیرضا عصار، بعد حسن خمینی، بعد علیرضا افتخاری، ...
دوستان سبزم، من دیگر سبز نیستم.
khoda ro shokr yek nafahm az beynemoon kam shod. tashveegh kasani keh moghavemat mikonand va tard mozdooran va khaenin az alefbay har mobarezeh hast va hatta az khiaban raftan ham mohem tar ast
ReplyDelete